Bu odanın hacmi… Öksürdüğümden geri dönen yankı… Hep senin boşluğun yüzünden!
Böyle zamanlarda, eşyaları olmayan karanlık bir oda içindeyim. Tam seni görüyorum, uzanıyorum, sesleniyorum, buradayım diyorsun, sonra bir bakıyorum kendi sesimin yanılsamasındayım. Bomboş içi odanın… Benim içim bomboş. Kalbim yerinde mi diye bakıyorum. Onun da yerinde bir boşluk. Saçlarım boşluk. Sakallarım boşluk kokuyor. Daha yetmiyor, duvarlar yutmaya başlıyor sesimi. Alt dudağımı ısırıp yukarıdan süzülen damlanın, ısırdığım noktaya isabet etmesini bekliyorum. Yolda yürüyorum boş boş, göğsüme kadar yerin dibindeyim. mesafeler artıyor. ama sokak bomboş. Hayat bomboş.
